Creatief met stof

Toen wij getrouwd zijn, alweer 11 jaar geleden, kregen we van mijn collega's een boompje. Elke collega had een kaartje geschreven of getekend of anderszins versierd, en al die kaartjes hingen in dat boompje. Ik vond het een heel lief en persoonlijk cadeau. Een boom is natuurlijk altijd een mooi symbool, of dat nou bij een huwelijk, geboorte of overlijden is.
Onze tuin op het zuiden in combinatie met mijn niet zo heel groene vingers zorgde ervoor dat dat boompje helaas geen lang leven beschoren was (iets wat gelukkig vooralsnog niet geldt voor ons huwelijk. De kaartjes heb ik trouwens wel bewaard). Maar toen zich een gouden huwelijksfeest aandiende van twee dierbare mensen, wist ik dat ik als geschenk iets wilde maken met een boompje. Omdat ik nu eenmaal graag dingen maak van textiel, moest er ook stof aan te pas komen. En natuurlijk foto's. Van vroeger!

Het is heerlijk om met oude foto's te werken. In de eerste helft van de vorige eeuw werden de prachtigste foto's gemaakt. Tegenwoordig zien we graag spontane en ongedwongen plaatjes, maar de statige portretten uit die tijd waarop mensen ernstig in de lens kijken hebben hun charme. Uiteraard vind ik het ook erg leuk om te kijken naar de kleding die mensen droegen (zondagse kleding!), maar ook naar de kapsels. En al die gezichten met ernstige blikken, waarvan je toch heel veel kunt aflezen en waarbij je zo fijn kunt mijmeren...

Van een ecru-kleurige katoen (gewoon van Ikea) maakte ik hartjes gevuld met fiberfill die ik bedrukte met oude foto's. Ik gebruikte trouwfoto's van het bruidspaar, maar ook foto's uit hun kindertijd, en foto's met familie erop. Deze hartjes hing ik in een zwart ijzeren gestileerd boompje (aan een echte boom durfde ik me niet te wagen), door een medewerkster van het tuincentrum mooi versierd met herfsttakjes (het jubileum was in de herfst), en voilà, een cadeau dat zeer gewaardeerd werd door de ontvangers.

de voorkant

de achterkant

Afgelopen weken mocht ik weer aan de slag. Mijn schoonouders vierden hun 50-jarig huwelijk, en gezien het succes van de vorige keer was duidelijk dat er een soortgelijk cadeau moest komen. Dus ik mocht weer foto's selecteren. Dat was op zich al een feest, want zij hebben aardig wat foto's uit hun jeugd, die ik allemaal mocht doorspitten. Toen ik de foto's eenmaal geselecteerd had, bracht ik ze weer over op de hartjes van stof. Deze keer vond ik bij een tuincentrum een heel mooi kanten lintje waarmee ik de hartjes kon afwerken, zodat ze eigenlijk nog mooier werden dan de eerste keer. En toen bleek maar weer dat sommige dingen echt om handwerk vragen. De eerste had ik met de machine vastgezet want dat ging lekker snel. Maar echt mooi werd het niet. Ik heb het lintje eraf gehaald en alles met de hand vastgezet. En ach, dat werkt op een bepaalde manier ook weer meditatief...

het linker bandje is met de machine vastgenaaid, het rechter met de hand

Bij Ikea liepen we heel toevallig tegen een decoratiebord met vogeltjes aan. We wisten meteen dat we dat moesten meenemen, want de bruidegom in kwestie houdt erg van vogels. Ik voegde nog wat zijden bloemen toe die bijna niet van echt te onderscheiden zijn. En zie hier het resultaat.

Ballonjurk

Verschillende keren heb ik in Antwerpen een stoffenverkoop van het kinderkledingmerk Strass bezocht. Bij zo'n verkoop worden stoffen die over zijn van de laatste collectie vaak tegen een zeer schappelijke prijs aangeboden. Ik vond dat altijd een hele belevenis. Dat begon al met het wachten in de rij tot de deuren opengaan, samen met andere "madammen die gebeten zijn door de naaimicrobe". Het gekeuvel over stofjes, naaimachines, en het uitwisselen van handigheidjes en trucjes heeft iets heel gezelligs. Helaas bestaat Strass niet meer (ik denk dat ze de crisis niet overleefd hebben). Hun stoffen waren van onberispelijke kwaliteit, een plezier om te verwerken. En mooi! Ik tikte deze dikke retro-achtige tricot op de kop, die prachtig combineerde met de dunnere limegroene tricot die ik iets verderop vond.

En toen mocht ik gaan nadenken over wat het moest worden. Soms heb ik een project in mijn hoofd waar ik gericht stof voor zoek, maar dat was in dit geval niet zo. Dus kon ik lekker mijmeren over alle mogelijkheden die zo'n stofje in zich heeft (en dat zijn er nogal wat!). Voor mezelf zag ik de combinatie van groen, geel en bruin niet zo zitten, maar voor dochter des te meer. Die draagt het liefst jurken, en ik vond het leuk om wat te experimenteren. Van de groene tricot maakte ik een onderjurk met capuchon. De bovenjurk werd een soort overgooier, compleet met plooien. En die twee naaide ik aan elkaar vast zodat een ballonrokje ontstond. Et voilà!

De gesp haalde ik van een versleten riempje en gaf ik zodoende een tweede leven.

Reverskraag in het klein

Ik houd van reverskragen. Ze hebben iets klassieks en smaakvols. Leonard Cohen was niet voor niets een van de best geklede artiesten aller tijden. Zijn goed zittende pakken met meestal brede revers zijn legendarisch.

Tijdens de coupeuse-opleiding die ik volgde tekende ik liefst overal brede reverskragen aan. Jurken, jassen, colbertjes, alles wordt mooier met een reverskraag. Je kunt er verschillende kanten mee op: klassiek met een single- of double-breasted sluiting in een colbert of trenchcoat, of moderner in combinatie met een rits (zie mijn vorige blog) en/of capuchon voor een jas.

Mijn voorkeur voor reverskragen wordt gedeeld door dochterlief. 

"Mama, ik wil ook een jasje met zo'n grote-mensen-kraag!" 

Dat betekende dus zoeken naar een middenweg, want ik ben van mening dat kinderen niet als kleine volwassenen gekleed zouden moeten gaan. Kinderkleding moet kinderkleding blijven en moet vooral comfortabel zijn. Want kinderen moeten kunnen spelen zonder dat hun kleding daarbij in de weg zit. Maar dochter bereikte toch ook een leeftijd waarop ze zich zo groot ging voelen dat ze wel een "grote-mensen-kraag" kon gebruiken. Dus een jasje met reverskraag moest het worden!

Voor haar achtste verjaardag maakte ik dit exemplaar. Van een prachtige rekbare en heerlijk zachte wol-katoenmix van Stephan Schneider die ik bestelde bij mondepot.be. Dat papa's winterjas van dezelfde stof is, verhoogde de feestvreugde alleen maar! De binnenvoering is een heel lichtgrijze tricot met rustige zwanenprint van kleurenmix.nl en zorgt voor een speelse noot.

Wat het patroon betreft was ik lui. Dat heb ik niet zelf getekend, maar ik gebruikte het Autumn Flower patroon uit de Ottobre (nr. 4 - 2013). Dat ging nog net, de grootste maat (128) paste qua breedte precies, en moest ik alleen iets verlengen.

En dan de knoopjes. Ach, die knoopjes... Die hebben meer dan 20 jaar in de kast liggen wachten op een geschikt project! Het zijn tinnen knoopjes, en ik denk dat ik ze in Engeland heb gekocht, maar ik weet het niet zeker meer. Maar zijn ze niet ontzettend lief?

En dochterlief? Die was bijzonder in haar nopjes met haar jasje, en ik denk zomaar dat er nog meer jasjes-met-grote-mensen-kragen gaan volgen...

Winterjas

Met ontzettend veel plezier heb ik de afgelopen jaren een coupeuse-opleiding gevolgd. Een van de opdrachten in het laatste jaar was een heren-winterjack, compleet met zelfgemaakte wattering. Bij gebrek aan een heer om het jack voor te maken, mocht het eventueel ook een damesjack zijn.

Dus op een dag ...

"Ik ga een jack voor je maken!"

--"Oh, niet nodig hoor, ik heb toch al een jack! Maak maar een jack voor jezelf. Vrouwen hebben toch altijd meer jassen nodig." 

Nou ja!

Na alle dames- en kinderkleding in de eerste jaren (en daarvoor...) vond ik het ook wel eens leuk om me aan herenkleding te wagen. En spannend natuurlijk. Want het maakt veel verschil of je iets voor jezelf maakt (en je dus alleen zelf last hebt van alle oneffenheden en foutjes die erin zitten) of voor iemand anders. Een herenjack werd het dus. Uiteraard zag ik mijn kans schoon om eens iets heel anders te maken dan wat meneer gewoonlijk draagt. Ik liet me inspireren door biker jackets: een brede reverskraag (daarover later meer) met rits moest het worden. Ik koos voor een stof met een wollen uiterlijk die een klassieke twist aan een stoer kledingstuk moest geven. Volgens mij is dat wel gelukt. 

De achterkant

De binnenkant van de jas mag er ook wezen. Voor de binnenvoering gebruikte ik Venezia voering van Textielstad, en die watteerde ik met wollen tussenvoering. Qua uiterlijk is de Venezia misschien wel de mooiste voering die er is, hoewel ik voor zomerkleding liever Bremsilk of cupro gebruik omdat die koeler aanvoelt. 

Het watteren was een hele klus. Ik maakte een diagonaal raster op het patroon, en op elke kruising naaide ik met een sierruitje de tussenvoering aan de binnenvoering vast. En dit was het resultaat:

Het enige waar ik niet zo heel blij mee was, waren de manchetten en de boord. Doordat de stof in de breedte rekt, zijn die niet zo strak geworden als ik voor ogen had. De versteviging die ik gebruikte was niet stevig genoeg, dus dat is iets om een volgende keer in de gaten te houden. Maar ach, perfect is the enemy of good, dus al met al ben ik tevreden.

 En op een dag was het jack af.

--"Goh, dat zit wel heel lekker!!"

En dat is verreweg het fijnste compliment dat je voor zelfontworpen kleding kunt krijgen!

Hoe de hommel verdween uit Europa...

Mijn allereerste blogpost gaat niet over kleding, maar over hommels.

Wat is de link tussen hommels en naaiwerk? Veel verder dan naalden en angels kom ik ook niet. Waarom dan dit stukje? Nou, omdat het niet goed gaat met de hommel in Nederland (en de rest van Europa) en dat is niet best. Want als het slecht gaat met de hommel, vindt er minder bestuiving van bloemen plaats. En dat betekent heel eenvoudig dat er planten- en bloemensoorten gaan verdwijnen. Zelfs al verdwenen zijn. Wat natuurlijk rampzalig is voor onze leefomgeving...

Dave Goulson, de oprichter van de Engelse Bumblebee Conservation Trust, heeft een geweldig boek geschreven over de hommel: "A Sting in the Tale, my adventures with bumblebees". (In het Nederlands: Een Verhaal Met Een Angel, hoewel het natuurlijk veel leuker is om over bumblebees te lezen dan over hommels!). Het boek leest als een trein, en is volgens mij ook leuk als je niet zo veel met hommels hebt. Dan ga je ze vanzelf waarderen! Want dat het leuke beestjes zijn, is zeker. Ze zijn heel vriendelijk en ontzettend aaibaar. Ja echt, hommels laten zich aaien! Ik heb al meerdere malen meegemaakt dat een nieuwsgierig hommeltje daarbij op mijn hand kroop om de boel eens te verkennen. Steken doen ze eigenlijk nooit.

Goed, dat boek. Eigenlijk zou iedereen het moeten lezen. Hommels (en eigenlijk alle bijensoorten) zijn van levensbelang voor onze aarde, dus is het zaak dat ze niet uitsterven. Dave Goulson gaat in zijn boek onder meer in op de geschiedenis van de hommel, op het gedrag van deze insecten, en op hoe het nou eigenlijk komt dat het niet zo goed met ze gaat. Het is een boek met een verontrustende boodschap. Maar gelukkig zijn er dingen die je kunt doen. Vooral zorgen dat er in je tuin of op je balkon veel bloemen groeien waar hommels van houden, zodat ze voldoende voedsel kunnen vinden om te blijven bestaan.

Ik zou zeggen, lezen dat boek!